Ana Sayfa Medya 21 Kasım 2021 2 Görüntüleme

‘Beni öp sonra doğur beni’ ya da akışkan benliğe övgü: Julia Ducournau’nun bilinçaltımıza üfledikleri

Işıl Özbek Arslan

**Yazı spoiler içermektedir.

Julia Ducournau’dan bekliyorduk bunu aslında. Birinci sineması “Raw”un (2017) kemiklerimizin içindeki iliğe talip oluşundan anlamıştık. “Titane”nın Fransız direktörün zihin göğünde uçuşmaya başladığı aşikardı. Sinemanın ismiyle başlıyor bir daha ensemizden bir an düşmeyecek o birbirinin içine geçmiş çekmeceler, katmanlar, geçişler… “Titane”. Bir yanda babasının ilgisini çekebilmek için her şeyi deneyip beceremeyince emniyet kemerini çıkaran ve babasının başını (kaza yapma pahasına) geriye döndürebilen, böylece de sadece kendini yok etmeye kalkıştığında ‘görünür’ hale geldiğini anlayan küçük kız çocuğunun kafatasına takılan metal modülü: Titanyum. Öbür yanda vahşeti, şeytaniliği ve karanlığı lakin tıpkı vakitte babanın iktidarının alaşağı edilmesini, vakti, belleği, denizi simgeleyen devler: Titanlar. Mitoloji ve büyülü makineleşme. Otomobil canını bağışlamakla kalmaz, kendisinden bir modül da verir ona. ‘Aileden biri’ kılar böylelikle onu. Koşar sarılır kız da ona hastaneden çıkar çıkmaz. Hem de sürücü tarafına -babanın boşluğuna- sarılır: Özne, dilek objesini bulmuştur, fantasma oluşmuştur. Artık sadece o objede silinme, kendinden geçme, yitip gitme olacaktır. Özne yuvarlanan taşlar üzere uyarlanacaktır. Psikoz başlamış, ben akışkanlaşmıştır. Lacan sadece psikotik özgürdür der, onun zihin göğü berrak ve durudur.

Somut, katı, elle tutulabilecek bir sinema değil bu, katranımsı daha çok. Alexia’nın damarlarında dolaşan makine yağı üzere. Hoop, on beş yıl sonraya geçiveriyoruz. Küçük kız artık yirmili yaşlarda bir otomobil fuarı dansçısıdır. Neredeyse bir Cronenberg cihanında, erkek müşterilerin aç bakışları altında ‘arabasıyla’ sevişir üzere dans eder, okşar, öper, yalar onu. Sonra da ruhsuz bakışlar ve hiçbir şey söylemeyen bir vücut lisanıyla ortak duşlarda yıkanmaya sarfiyat. Alexia beşerlerle irtibat kurmayı bilmez, beceremez, istemez de zati. Öteki dansçı kızlar gözlerine değmez bile. Sadece birinin göğsündeki piercing’e takılır saçı, bir tek onu şefkatle çıkarmaya çalışır ancak dayanamaz bir müddet sonra, sertçe kurtarır kendini. Sonra da tam otomobiline binip gitmek üzereyken yanına gelen ve ona aşık olduğunu söyleyen hayranını, saçını toplamakta kullandığı şiş gibisi bir çubuğu kulağına saplamak suretiyle son derece yırtıcı bir biçimde öldürür. Ve alışılmış adamın üstüne bulaşmış beden sıvılarından iğrenerek tekrar yıkanmaya masraf. Ve o sırada üzerinde dans ettiği otomobilin baştan çıkarıcı davetine dayanamayarak, kendini bütünüyle ona teslim ederek ve hayatında birinci defa bir şey hissedercesine sevişir onunla. Ducournau, Alexia’yı sevdirmeye çalışmıyor bize. Onu anlamamızla, ona sempati duymamızla ilgilenmiyor lakin onunla özdeşleşmekten korkmamızı istiyor. Ona bakıp kendi yabancılaşmalarımızı kaşımamızı, gölge belleğimizle göz göze gelmemizi diliyor bizden.

Ducournau, groteskle dehşetin, komikle tüyler ürperticinin tek ve tıpkı şey olduğuna işaret ediyor tekraren. Bir söyleşisinde de, “Film tiplerine inanmıyorum, nesillere inanıyorum” diyerek savunuyor bu eklektizmi. İlişkin olduğu jenerasyonun kült sinemalarına yani “Crash”e, “Texas Katliamı”na, “Lolita”ya, “Koş Lola Koş”a göz kırpmadan duramıyor tahminen de o yüzden.

Alexia, vücudunda yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu fark etmesinden çabucak sonra, son derece ruhsuzca (ve hatta can sıkıntısıyla) evvel seviştiği kızla onun mesken arkadaşlarını yeniden birebir fallik çubukla öldürüyor, sonra da annesiyle babası uyurken kendi meskenini ateşe veriyor. Hiçbir formda var olmayı beceremediği, dünyada hiç yer kaplamadığını hissettiğinden olsa gerek, birilerini ve bir şeyleri yok etmek zerre etkilemiyor onu. Hatta arandığını, yakalanacağını fark ettiğinde kendini de yok etmekte hiç tereddüt etmiyor. Tren istasyonunda fotoğrafını gördüğü, yıllar evvel kaybolmuş erkek çocuğunun mucizevi geri dönüşü masalını yazıveriyor çabucak. Görsel estetik, bayan vücudu, oburlarının bakışı, dilek ve cinsellikten beslenen bütün bir kültürü alaşağı etme değerine ve tahminen de yalnızca o yüzden burnunu bir genel tuvaletin lavabosuna çarpa çarpa yamultan, vajinasından regl kanı yerine otomobil yağı akan, göğüslerini ve giderek büyüyen karnını kumaş kesimleriyle sararak dümdüz eden ve böylelikle benliğini bütünüyle eritip -Alexia’yı da öldürüp-bambaşka birine dönüşüyor- kimliğini kendi elleriyle inşa eden, kim olmak istediğine inanırsa o olabilen bir karakter dolduruyor göz bebeklerimizi. Bunu neredeyse yeniden kendi tabiriyle ‘kübist bir deneyim’ üzere yaşatıyor Ducournau bize.

Bundan bu türlü Alexia’yı değil, Adrien’ı seyrediyoruz. O da onu sorgusuz sualsiz bağrına basıveren ‘babası’ Vincent’ın gözlerince ‘seyredilişini seyreder’, kendini onun için ve ona nazaran tekrar inşa eder. Genç erkeklerden oluşan bir itfaiye takımının başındaki Vincent, onlarla kurduğu sevgi, otorite, güç, ritüeller temelinde şekillenmiş bağdaki erkini korumak, vakte direnmek, güçten düşmemek için nizamlı olarak hormon iğneleri vurur kendine. O yaşama duyulan tutkunun, hayat kurtarmanın, dışa dönüklüğün, bir topluluğun kesimi olmanın, kelamın, yok edişi ve yok oluşu bilakis çevirmenin Titan’ıdır. Sessizliğin, bir kabuktan ibaret olmanın, tek başınalığın, öz yıkımın, mevt dileğinin, cinsiyetsizliğin Titan’ı Adrien’la epey karmaşık, zorlayıcı, şefkatli, cinsel ve duygusal tansiyonlarla yüklü bir hayata başlar. Sinema böylelikle ‘aile’yi -ah o cehenneti- bozar, yapar, tekrar bozar. İçini büsbütün oyup farklı yüzler çıkarır ondan. Adrien, Alexia’nın kendi babasıyla bir türlü gerçek ve içten kılamadığı yakınlığı Vincent’la hiç gayret sarf etmeden, zaten geliştirir.

Macarena müziği eşliğinde birbirlerinin gözlerinin içine bakarak kalp krizi geçiren yaşlı bayanı masaj ve yapay teneffüsle kurtarmalarıyla Alexia’nın Adrien evrimi tamamlanır; artık takımın, konutun, büyük bir esriklikle icra edilen gece danslarının organik bir kesimidir. Vincent onu kimse olmaya zorlamaz, hiçbir kalıba sokmaz, değiştirmeye uğraşmaz. Hatta hakikaten Adrien olup olmadığıyla bile ilgilenmez; farklı, orijinal bir şey yapar. Yalnızca sever onu. Çok sever. Gerçek oğlu olmadığını sezerek sever, aşkla karışık bir merhametle sever, o ana kadar kurduğu dünyayı ateşe verecek ve sembolik oğullarından birini kurban edecek kadar sever. Alexia’yı da değiştirir bu: Vincent’ı denese de öldüremez (ki bu, onun için tahminen de en büyük sevgi göstergesidir), iğnelerini yapma işini üstlenir ve en nihayetinde vücudunu görmesine müsaade verir.

Titanyum bebek doğmaya hazırdır artık ve artık otomobilin bebeği değildir o: Vincent’la Alexia’nın, varlıkla yıkımın, ateşle suyun, bir baba-kızın, bir baba-oğulun, zaafların, güzelleşmenin, artık dünyada bir yer kaplıyor olmanın bebeğidir. “Kuş ölür” der bize Ducaornou, “siz uçuşu hatırlayın”. (*)

*Füruğ Ferruhzad

**Başlık (Beni öp sonra doğur beni): Cemal Süreya şiirinden alıntı.

Gazete Duvar

hack forum gaziantep escort gaziantep escort