Ana Sayfa Kültür-Sanat 17 Kasım 2021 5 Görüntüleme

Jak Esim: ‘Kulüp’ dizisinden sonra herkes bizim şarkılarımızı paylaştı

Müzik kültürüyle derinlemesine ilgili olan dinleyici bir biçimde Janet ve Jak Esim’in müziğiyle, albümleriyle karşılaşmıştır bu ülkede. Sefarad müziğini yalnız Türkiyeli dinleyiciye değil, dünyaya tanıtan albümleri, dünyanın birçok ülkesinde verdikleri konserlerle bir müzik mirasının en değerli temsilcileri olan ikili, 80’li yıllardan bugüne çok özel bir yerde duruyor. Erkan Oğur, Bülent Ortaçgil, Nezih Yeşilnil, Yahya Dai üzere daha kaç sanatkarın da albümlerine ve konserlerine dâhil olduğu ikilinin özel ve özgün müziği, görece sonlu bir müziksever etraf tarafından beğenilir ve dinlenilirken, bu ay yayınlanan ve büyük ilgi gören ‘Kulüp’ dizisiyle birlikte hem Sefarad Yahudi kültürüne, Ladino lisanına, hem de bu halkın kültürüne ve bilhassa müziğine yönelik bir ilgi ortaya çıktı. Dizide söylenen ‘Yo Era Ninya’ üzere birçok Sefarad müziğini derleyen Jak Esim ve bu müziğe yıllardır sesiyle eşsiz bir katkı sunan Janet Esim’le Sefarad müziğini, kaybolmaya yüz tutan Ladino lisanını ve doğal ‘Kulüp’ dizisini konuştuk.

Siz 80’li yıllardan bu yana Sefarad Musevilerinin müzikleri üzerine tüm dünyada çalışmalar yapıyorsunuz. Albümler, konserler… Çok az tanınan bir kültür, lisan ve müzik bu. Bize biraz tarihî bilgi verebilir misiniz?

Jak Esim: Bu müziğin en az 500 yıllık bir tarihi var. 1492’de İspanyol Engizisyonundan kaçan İspanyol Yahudileridir. Bunlar İspanyol Musevilerinin yüzde 30’unu teşkil ediyor, yüzde 70’i orada kaldı, dinlerini değiştirmek zorunda kaldılar. Hatta devrin hahambaşısı bile orada kalmayı tercih etti. İspanya’dan kaçanlar çok dindar Musevilerdi, İspanya’nın en dindar Yahudileriydi. Hiçbir formda Hıristiyanlığı kabul etmeyenler yani. Zira kalanların değerli bir kısmı Hıristiyanlığa döndüklerini söyleseler de kapalı biçimde kendi dinlerini yaşamaya devam ettiler, alışılmış vakit içerisinde asimile oldular. Lakin göç edenler, dinlerini, geleneklerini bâtın yaşamayı da kabul etmeyecek derece dindar olanlardı, her şeylerini orada bırakarak kaçtılar. Değerli bir kısmı Osmanlı’ya sığındı, bir kısmı Doğu Avrupa’ya, bir kısmı Kuzey Afrika’ya… Natürel beraberlerinde de kendi kültürlerini taşıdılar. Sefarad müziği de de o toplumun müziği, 15. yüzyıl devrinin İspanyol müziğini de taşıdılar beraberlerinde. Endülüs’ü, müzikte birinci çok sesliliği içinde barındıran romansları ve geleneklerine olan bağlılıklarından ötürü bunu günümüze kadar getirdiler. Alışılmış bu ortada toplum, etkileşmiş olduğu toplumlardan da bir grup şeyler aldı, hem lisanda, hem müzikte ve özgün bir hale büründü Sefarad müziği.

‘LADİNO LİSANI BİZDEN SONRA YOK OLACAK’

Bütün bu coğrafik dağınıklığa ve bu halkın gittikleri yerlerin müziklerinden de etkilenmiş olmalarına karşın bu müziğin bugün her yerde ortak nüveleri var değil mi?

Jak Esim: Mesela Fas, Tunus bölgesine göç edenlerin ortaya koyduğu müzik alışılmış daha farklı, ya da Hollanda’ya göç etmiş olanların çok daha Batılı… Ancak ortak romanslarımız var. Yani 15. yüzyıldan günümüze taşıdığımız romanslar ortak romanslar. Biz burada daha makamsal halini korumuşuz. Şöyle de bir şey var ki, bu müziğin çok evvelce nasıl yorumlandığını bilemiyoruz zira elimizde kayıtlar yok. En eski kayıtlar, 1910’larda Türkiye’de çıkan taş plaklar. Haim Efendi’nin kayıtları, gerisinden İzak Algazi; Sefarad müziğinin birinci kayıtları bunlar. Onları dinlediğimizde büsbütün makamsal yapıda, natürel klasik Türk müziği tutumuyla söylenen müziklerle karşılaşıyoruz.

Kelamını ettiğiniz iki ismin çok sayıda klasik Türk musikisi kaydı da var. İnsanın aklına, “Acaba Sefarad müziğini yorumlarken bu tesirin altında fazlaca kaldılar mı?” diye bir soru geliyor.

Jak Esim: Bundan çok emin değiliz, bilemiyoruz. Dediğim üzere, daha evvel, örneğin 200, 300 yıl evvel bu müziklerin nasıl yorumlandığına dair bilgimiz yok. Lakin birinci dinlediğimiz kayıtlarda makamsal yapı çok bariz. Endülüs tesiri de var, onu da kimi yapıtlarda çok net görüyoruz. Bu tesirin 500 yıldır müzikte bu kadar net görülebilmesini de Musevilerin geleneklerine olan bağlılıklarıyla açıklayabiliriz. Hem lisanlarını, hem kültürlerini asırlarca yaşatmayı başardılar.

Fakat maalesef biz bu kültürün son nesliyiz. Ne lisanı, ne de bu kültürü bir sonraki nesle devredemedik. Bu yalnızca azınlık olmakla ilgili değil. Bakıyoruz, tıpkı topraklarda yaşayan öteki azınlıklar kültürlerini, lisanlarını koruyabilmişler. Ermeniler ve Rumlar kendi lisanlarını konuşabiliyor, yeni jenerasyonlara bu lisanı öğretebiliyor. Çok acı ki bizden sonra bu lisan de yok olacak artık.

Bunun nedenleriyle ilgili görüşünüzü merak ediyorum…

Jak Esim: Bununla ilgili tezler de yazıldı, büyük araştırmaların konusu bu. Birçok farklı nedeni var. Mesela vaktinde açılan Fransız ekolündeki okullar… O vakit Fransızca tesirindeki kültür dayatıldı bizim toplumumuza. Bu okullara toplumun daha varlıklı kesitinin çocukları gidebildi, sonuçta da Yahudi toplumu içinde bir sınıf ayrımı ortaya çıktı. Fransızca konuşanlar üst sınıftan, Ladino konuşanlar ise aşağı katmandan sayıldı. Hala devam eder bu. Mesela Büyükada’daki Anadolu Kulübü’ne gidersiniz, Yahudi toplumunun yazın çok gittiği bir yerdir orası, orada Museviler kendi ortalarında Fransızca konuşurlar. Ladino konuşmak abes kaçar, aşağı sınıfın lisanı sayılır. Bu daima bu türlü oldu, aşağılandı bu lisan aslında. Tahminen en değerli neden bu. İkinci sebep, okullarımızda Ladino dersi verilmemesi. Yalnızca İbranice eğitim verildi ki o da çok azdı. Müfredat büsbütün Türkçeydi. Cumhuriyetin birinci yıllarındaki ‘Vatandaş Türkçe Konuş’ kampanyaları vesaire. Birçok etken var. Bir de olağan lisan başka azınlıkların lisanı üzere değil, Ortaçağ İspanyolcası. Münasebetiyle birçok terimi kapsamıyor. Mesela 15. yüzyılda çatal olmadığı için Ladino lisanında çatal sözünün karşılığı yok. Çatal ortaya çıkınca biz çatal sözünü Rumcadan almışız, “pironi”den “piron” diye. Lakin İspanyollarda “piron” diye bir şey yok mesela, ben İspanya’da “piron” deyince o denli bakıyorlar yüzüme. Lisan de muhtaçlık duyduğu sözleri konuşulduğu yerlerdeki toplumlardan etkilenerek alıyor. Ladino özgün bir lisan oldu doğal lakin korunması da sıkıntı oldu bu nedenle zira gereksinimleri karşılamadı. Bu da lisanın sürdürülememesinin değerli bir nedeni.

Janet Esim: Fakat bizim çocuklarımıza soracak olursanız bizim yüzümüzden, zira biz onlara öğretmedik. Çuvaldızı kendimize batırmalıyız.

Jak Esim: Evet, öğretmedik. Biz de Türk okullarına gittik, hasebiyle Türkçeyi konuşmak daha kolay geldi, konutlarda de daima Türkçe konuştuk. Biz ise Ladinoyu konutlarda öğrenmiştik, büyüklerle konuşarak.

Hem Sefarad müziğine yansıyan, hem sizin albümlerinize yansıyan bir hüzün, bir melankoli var kültürünüzde. Hatta albüm isimlerinizde bile görebiliyoruz bunu; ‘Antik Bir Hüzün’, ‘Birkaç Sonsuzluk Anı’ gibi… Hele artık konuştuklarımızı, bu lisanın yok olmaya yüz tuttuğunu da düşününce. Lakin bu türlü bakınca, sizin yıllardır yapıyor olduğunu şeyin ne kadar değerli olduğunu da anlıyoruz. Bu müziği ortaya çıkarmak, tanıtmak, kaydetmek… Sizi bu müziğe yönelten, bu müzikle ilgili araştırmalar, derlemeler yapmanızı sağlayan neydi? Yalnızca büyüklerden duymak, dinlemek değildi herhalde zira büyürken farklı usullerde müziklerle de illa ki tanışmışsınızdır.

Jak Esim: Aslında benim müziğe olan merakım ve müzik yapma isteğimdi. İnsan kendi kültürünün müziğini yapmak ister alışılmış. Ha biz de gençliğimizde dünyayı kasıp kavuran müziklere ilgi duyduk olağan, tanınan müzikleri çalıp söylerdim, lakin bu müziğe özel bir ilgim vardı. Çok küçük yaşlarda mesela, şimdi hiçbir kültürel şuurum yokken yaşlıların söylediği Sefarad müziklerini kaydetmiştim. Şimdi derlemenin ne demek olduğunu bilmiyorum lakin o yaşta derlemeler yapmıştım aslında. “Evde söylediğin şu şarkıyı okusana, çok hoş, ben de kaydedeyim” diye kayıtlar yaptım ve o kayıtlar hâlâ bende durur. Birçok şarkıyı da o çok erken yaşlarda aldığım kayıtlardan derleyip yapmışımdır. ‘Durme Durme’ oradan çıktı mesela.

Janet Esim: Benimse hiç ilgim yoktu. Ankara’da doğdum büyüdüm, meskenin içinde büyüklerden duyardık olağan lakin o yaşlarda ben hiç önemsemezdim. Müzik söylemeyi çok severdim, arkadaşlarım beni konservatuvara yönlendirmek isterdi örneğin. Evlendiğimiz vakit da bir süre uzak durdum aslında lakin ondan sonra baktım olmuyor. Bu ortada Erkan Oğur bir belgesel için bir ninni söylememi istedi, ben de bu işin içine girmiş oldum. Alışılmış müzikleri çok seviyorum. Anladığım, konuşabildiğim bir lisan olduğu için de daha içten okuyorum. Bu işte benim çok severek müzik söylemek üzere bir emeğim var yalnızca, lakin araştırmalar, derlemeler, bir bilgi hazinesi yaratma işi Jak’ın.

Nasıl bir araştırma alanınız var Sefarad müziği için? Çok sayıda müzik, türkü derlediniz, bu yalnızca aile etrafında olacak bir şey değil.

Jak Esim: Çok geniş çerçevede çalışmalar yaptım, çok gezdim hem Türkiye’de, hem dünyada. Lakin bugün artık kaynak kalmadı zira bizim kaynaklarımız doğal olarak insanlardı. O jenerasyon ya da jenerasyonlar artık yaşamıyor. Eski kaynaklardan, yaptığımız derlemelerden tekrar gözden geçirmelerle yeni yapıtları repertuara katmak üzere şeyler yapabiliriz.

”KULÜP’TE BİZ YOKUZ FAKAT HERKES BİZİM MÜZİKLERİMİZİ PAYLAŞIYOR’

‘Kulüp’ dizisi sayesinde Sefarad Musevileri ve Ladino lisanı ve müziği son günlerde çokça konuşulur oldu. Büyük bir beğeni topladı dizi, ayrıyeten merkezdeki karakterlerin bu boyutta bir işte tahminen birinci defa azınlıklardan olması da çok değerli bulundu. Siz izlediniz mi diziyi?

Janet Esim: İzledim ve beğendim. Çok emek verilmiş, çok büyük bir yapım, yadsımamak lazım. Natürel ki ufak tefek birçok sorun da gördük ancak bu türlü bir işte yanlışların olmaması mucize olurdu. Emek verilmiş her şeye hürmet duymak gerektiğini düşünüyorum. Ayrıyeten ayrıntılara da dikkat edilmiş, aksanlar hoş, pek iyi konuşulmuş Ladino. Matilda’nın bir Şabat duası sahnesi var mesela, pek başarılı.

Jak Esim: Çok iyi bir çalışma yapılmış olağan. Dizi yapılırken toplumumuzdan şahıslara danışılmış olması da yanlışsız. Natürel ufak tefek sıkıntılar var, kimi detaylara bakmak lazım bu açıdan. Örneğin dizinin ana karakteri Matilda, dizinin en başında Yahudi şivesiyle konuşurken dizinin devamında klasik Türk şivesiyle konuşuyor. Müzik konusunda ise söyleyecek daha çok şeyim var natürel. Müziklerden kelam etmiyorum ancak dizinin genel müzikal altyapısını kolay buldum. Mevzuya ve anlatılan periyoda çok oturtamadım. Daha özgün, daha klâsik bir müzik üslubu, altyapısı benimsenebilirdi. Bu dikkatimi çekti. Müziklere gelince… ‘Yo Era Ninya’ hoş okunmuş, müzikal açıdan bir sorun yok. Fakat bilmediğiniz bir lisanda bir müzik söylüyorsanız orada çok dikkat etmeniz gerekir. Şayet danışmanınız da sizi yanlış yönlendirirse kusur yapma ihtimaliniz yüksek. Dünya çapında bir kanalda bir iş yapıyorsunuz lakin mesela ‘Yo Era Ninya’da kelamlar yanlış okunuyor. Mesela “sufrir” yerine “sofrir” demiş. Sufrir “acı çekmek”, sofrir ise “kızartmak” demek. Ne ilgisi var kızartmanın? Medz Bazar diye bir küme var, onlar da yorumlamıştı bu şarkıyı, oradaki aranjmanın benzerini yapmışlar dizi için de. Esinlendiklerini anlıyoruz zira Medz Bazar da tıpkı yanılgıyı yapmış sözlerde, onlar da “sofrir” demiş. Ayrıyeten dizideki yorumlarda prozodi, yani müzik kelamlarında vurgu, hece kusurları var, o lisanı bilen kişi o yanlışları yapmaz.

Biraz samimi bir yorum yapacağım; ben bu diziye denk geldiğimde sizin bu işin bir yerinde kesinlikle olduğunuzu düşündüm. Hele de sizin derlediğiniz ‘Yo Era Ninya’yı duyunca… Lakin araştırınca diziyle bir bağınız olmadığını gördüm ve açıkçası buna çok şaşırdım. Zati bu bahiste da yalnız değilim, toplumsal medyada, gazete yazılarında diziyle ilgili konuşulurken daima isminiz geçiyor.

Jak Esim: Tahminen de dünyada görülmüş birinci örnek; bir dizide bir müzik kullanılıyor ancak o müzik öteki bir sanatkarın okuduğu kaydı “patlatıyor”. Açın bakın internete, herkes bizim müziğimizi paylaşıyor. Biz daha diziyi izlemeden çok şaşırdık, “ne oluyor ya?” dedik. Beşerler bizi sahiplenmişler, sinema manzaralarının altına bizim albümlerdeki ‘Yo Era Ninya’yı kullanarak birçok görüntü üretmişler ve dizide güya bu kayıt dönmüş üzere bizim müziğimizi paylaşmışlar. Bu ne demek? Siz ‘Delilah’ı hatırlayınca kimden hatırlarsınız? Tom Jones’tan doğal. Bu da biraz o denli oldu sanıyorum.

Bu ortada bizi aradılar müziğin hakları için, biz de olur dedik. Evvel bizim yaptığımız yorumu kullanacaklarını söylediler, sonra “Biz yapabilir miyiz?” diye sordular. Bu türlü bir irtibatımız oldu fakat sonra birden teğe ilgimiz kesildi. Neden bilmiyorum fakat bu türlü bir karar aldılar. Olağan bunun sebebini onlara sormak lazım. Şunu söyleyeyim, bu dizi yapılırken rastgele bir biçimde bizden danışmanlık üzere bir talepleri olmadı.

Benim bununla ilgili bir teorim var lakin doğal emin değilim, paylaşmak da istemem. Yani bizim cemaat içinde kiminle görüştüklerini, kimlerin akıl verdiğini kestirim edebiliyorum ancak bir yorum yapamıyorum.

‘YAHUDİ CEMAATİ YAPTIĞIMIZ İŞİ HİÇ SAHİPLENMEDİ’

Cemaat, sizin üzere kültür işçileri dışında, sahip çıkıyor mu bu kültüre?

Janet Esim: Dün verdiğimiz konsere siz de geldiniz, görmediniz mi? Bizim toplumumuzdan neredeyse kimse yoktu. Birkaç arkadaşımız vardı yalnızca, genelde de böyledir.

Jak Esim: Hiç sahiplenmediler. Bizim genel bir halimiz var natürel, o da etkiliyor. Biz cemaat içerisinde daha demokratik kanaldayız, şu anda Yahudi cemaati büsbütün antidemokratik bir yapıya sahip, yıllardır daima bu türlü, tahminen bundan da kaynaklanıyor olabilir. Ben cemaat içerisinde muhalif oldum daha demokratik bir görüşe sahip olduğum için.

Öbür bir bahse değinelim istiyorum. Siz yurtdışında yıllardır konserler veriyorsunuz, hatta 1992’de Alman Müzik Eleştirmenleri Mükafatı üzere çok itibarlı bir ödül de aldınız. Biz, bir müddet sizin grubunuzla turnelere çıkan Bülent Ortaçgil’le de bunu konuşmuştuk, o Avrupa’daki dinleyicinin sizin müziğinize ne kadar değer verdiğini, konserleri ne kadar ihtimamla dinlediğini anlatmıştı. Müziğe, kültüre bir kadirşinaslık var değil mi oralarda? Bunu, Türkiye ile kıyaslayarak soruyorum…

Jak Esim: Siyasi iktidarların mantalitesinin değişmesiyle bunun da değişeceğiniz düşünüyorum. Bakın biz uzun yıllardır bu müziği yapıyoruz, müzik hayatımızda birinci defa İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin bir salonunda konser verdik. Sizin Ortaçgil’le yaptığınız kitapta Bülent anlatmış, onun 80’lerin sonunda İzmir televizyonunda yaptığı bir program vardı, bir kısma bizi davet etti. Ben dedim ki, “Türkiye burası, bunlar bizi çıkarmazlar televizyona Yahudi olduğumuz için.” Tam uçağa bineceğiz, telefon ettim, dediler ki “Aman gitme gitme, iptal oldu.” Hakikaten Bülent de buna protesto olarak o programı bitirdi. Ben “toplum ilgisizdir” diyemiyorum. Karşılarında göremediler ki. Yoksa bâtın bir ilgi var, bakın bu diziyle nasıl da ortaya çıktı, hatta bizim müziğimizi sahiplendiler.

Sizi Türkiye’de sahnelerde sık göremiyoruz lakin yurtdışındaki ilgi devam ediyor. Sanırım yakın vakitte bir İspanya turnesinden döndünüz…

Janet Esim: Cordoba’da bir şenliğe davet edildik. Orada şöyle bir kural varmış, birkaç gün farklı Sefarad sanatkarları sahneye çıkacak fakat dinleyici bu konserlerden yalnızca birine gidebiliyor Covid tedbirleri gereği. Yani bir konseri seçmek zorundasınız. Oradaki konser benim için çok özel oldu zira kalabalık ve ilgili bir dinleyici, o şenlikte bizi dinlemeyi tercih etmiş. Çok değerli diğer sanatkarlar da vardı lakin o dinleyici onlara gidememe değerine bizim konserimize gelmeyi seçmiş. Her şey çok hoştu. Dinleyici çok saygılıydı, yalnızca dinlemek isteyen gelmiş. O denli konserleri çok seviyorum.

Jak Esim: İki ay evvel gittik. Cordoba’daki şenlikten sonra Madrid’de özgün müziklerin icra edildiği bir salonda konser yaptık. Akabinde da Barselona’da farklı dinlere, o dinlerin kültürlerine adanmış bir şenlikte bir konser yaptık Yahudi cemaati ismine.

Sanatkarların birçoğu artık toplumsal medyayı kullanıyor, müziklerini canlı söyleyip, çalıp kaydediyor ve oralarda paylaşıyor. Siz bunu düşünüyor musunuz?

Jak Esim: Evet, düşünüyoruz. Hiç duyulmamış eserler var, onları yapıp bu halde paylaşalım istiyoruz lakin bunu nasıl bir teknikle yapacağımıza karar veremedik. Biz iyi bir kayıt yapıp, o kaydı imajlı yapıp paylaşmak istiyoruz. Fakat dediğim üzere, bunun dağıtımını nasıl yapacağımıza karar vermedik. Çalıştığımız şirketle mi yaparız, kendimiz mi altından kalkamaya çalışırız bunu şimdi bilmiyoruz.

Artık bu türlü bir şeyleri kaydetmek, paylaşmak deyince aklıma Çekirdek Sanatevi geliyor alışılmış. Siz de, Jak Beyefendi, aslında orada başladınız bu serüvene. Orası çok değerli bir hazineydi. Biraz bahsedebilir misiniz?

Jak Esim: Biz klasik gitarcı Cem İkiz’le birlikte çalışıyorduk, Janet şimdi bize katılmamıştı. Ben Cumhuriyet gazetesi okuruydum, gazete de takviye veriyordu oraya, ilanları yayınlıyordu ki o vakit Cumhuriyet dışında hiçbir gazetede kültür-sanat sayfası yoktu. Ben de o sayede haberdar oldum, gittim. Fikret Kızılok’a çalışmalarımdan bahsettim, o da “Gelin burada dinleti yapın, çabucak haftaya başlayın” dedi. O denli başladı, orada iki periyot konserler yaptık. Çok memnun olduk zira o bizim başlangıç nüvemiz oldu. Sefarad müziğini dünyaya tanıtmanın çekirdeği de oldu orası. Erkan’la, Bülent’le de orada tanıştık. Hasebiyle Janet & Jak Esim Ensemble’ı da orada oluşturmuş olduk.

‘SEFARAD KÜMESİ BİR BALONDU, SÖNDÜ’

Çok emek, bu kadar araştırma, derleme, kayıt… Bütün dünya kültür mirası açısından çok kıymetli bir şey yaptınız bu müziği insanlara tanıtarak. Bunun maddi karşılığı olduğunu zati düşünmüyorum lakin manevi olarak karşılığını aldığınızı düşünüyor musunuz?

Jak Esim: Bu bir misyon. Bu müzikten maddi bir gelirimiz neredeyse hiç olmadı, daima sembolikti. Yol parası üzere şeyler yani… Biz de aslında işin maddi istikametini hiç düşünmedik, bu bizim için bir moral kaynağı oldu. Bu müziği dünyaya tanıtma misyonunu yerine getirdiğimizi düşünüyoruz. Bakın bugün benim derlediğim birçok Sefarad müziği, dünyanın birçok yerinde sanatkarlar, kümeler tarafından ica ediliyor. Birçoğu da çok farklı biçimlerde icra ediyor, bu çok hoşuma gidiyor. Birilerinin Sefarad müziği icra etmesi, hatta bizim müziklerimizi icra etmesi bizi memnun eder, kâfi ki yanlışsız icra etsinler.

Daha genç kuşakta bu müziği yapanlar, araştıranlar var mı?

Jak Esim: Bunun en değerli örneği Sefarad kümesi. Biliyorsunuz, bir periyot çok da popülerdi. Sefarad müziklerini özgün lisanında ve Türkçe kelamlar yazarak icra ettiler. Ben kümenin solisti Sami’yi biliyorum, çok iyi bir sesi var, çok iyi bir tenor. Birinci defa bu türlü bir işe giriştiklerinde ben çok umutluydum, diyordum ki “Biz bunu bir sonraki nesle devredebildik en azından. Onlar bu bayrağı taşıyacaklar.” Şimdi CD’lerini almamıştım, birinci konserlerine gittim, hayal kırıklığına uğradım. Arabeskleştirmişlerdi her şeyi. Sesiniz çok iyi olabilir, çok iyi bir müzikçi olabilirsiniz lakin hal çok kıymetli, kültürel bakış çok kıymetli. Buna dikkat edemedikleri için o bir balon oldu ve söndü. Alışılmış bizim kültürümüzün tanınması açısından bir rolü oldu zira çok tanınan bir gruptu, bütün televizyonlarda görünüyorlardı.

Gençler ortasında bu müziği yapan kalmadı sonrasında da.

Gazete Duvar

iletişim : live:.cid.e85adaa203246898
en iyi casino siteleri en iyi casino siteleri slot siteleri kocaeli escort bursa escort
hack forum hack forum gaziantep escort gaziantep escort izmir escort bedava hesaplar